Η δική μου αθανασία ....

ΝΙΚΗΤΑΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ
Πρώην Υπουργός ΥΓΕΙΑΣ
& ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Πριν από μερικές μέρες μου ζητήθηκε να μιλήσω στον Ε.Ο.Μ για το μείζον θέμα των μεταμοσχεύσεων στην χώρα μας.

Αποφεύγοντας τα στομφώδη λόγια και τις επιστημονικές λεπτομέρειες, προτίμησα να διατυπώσω τις δικές μου -"ρομαντικές" για κάποιους - σκέψεις...

«Σίγουρα δε θα το περιμένατε, αλλά θα σας μιλήσω για την Αθανασία. 'Aπιαστη έννοια, θα μου πείτε... Κανείς δε ζει για πάντα.

Κι όμως, κατά κάποιον τρόπο ζει. Και όπως τουλάχιστον εγώ το έχω σκεφτεί, ο 'Aνθρωπος ζει για πάντα, μέσα από τις μνήμες των προγόνων του, μέσα από τους δικούς του απογόνους και κυρίως μέσα από πολύτιμα δώρα ζωής σε συνανθρώπους του.
Αναφερόμενος στις δυο πρώτες πηγές Αθανασίας, τολμώ να πω ότι οι μνήμες είναι λίγο-πολύ δεδομένες, ενώ από την άλλη η γονιδιακή κληρονομιά μας αποτελεί ίσως την πιο «εγωιστική» φιλοδοξία των προπατόρων μας.

Γι΄αυτό και θα χαρίσω όλο μου το σεβασμό σε ένα μοναδικό δώρο ζωής προς τον 'Aνθρωπο. Στη δωρεά οργάνων και τις μεταμοσχεύσεις. Κι αυτό γιατί αποτελούν την περίτρανη απόδειξη της ανθρώπινης αγάπης και κυρίως της απόλυτης ανιδιοτέλειας.

Δεν είναι τυχαίο που για να περιγράψουμε πολλές φορές την αγάπη μας χρησιμοποιούμε την έκφραση «σου δίνω την καρδιά μου»... Γιατί όταν αγαπάμε μπορούμε να χαρίσουμε ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Και σίγουρα υπάρχουν πολλά πρόσωπα πού αγαπάμε... Τον σύντροφό μας, τον γονιό, τον φίλο, ή και τον συνεργάτη... Αγαπάμε τον γιο μας, που η μνηστή του πρέπει να υποβληθεί άμεσα σε μεταμόσχευση... Την αδελφή μας που έφερε στον κόσμο ένα παιδί, που δεν θα τα καταφέρει χωρίς το δικό μας δώρο ζωής... Ακόμα και τον άγνωστο που περπατά δίπλα μας, στο ίδιο πεζοδρόμιο, και που ίσως να τον ξανασυναντήσουμε ως δότη σε μια μονάδα μεταμοσχεύσεων...

Όλες αυτές οι σκέψεις, για κάποιους μακάβριες ή μελαγχολικές, οδηγούν στη μία και μόνη αλήθεια: η αγάπη μας για τον 'Aνθρωπο είναι ζωή και ζωή δίνει. Και αποτελεί την αληθινή πηγή Αθανασίας, που θα κυλά για πάντα στις φλέβες του ανθρώπινου γένους.

Σε αυτήν την Αθανασία υποκλίνομαι... και όπως την τραγούδησε ο Μάνος Χατζιδάκις, πιστεύω ότι «ήρθαν καιροί να την πιστέψουμε βαθιά».
Ευχαριστώ που με ακούσατε. Παρακαλώ να ακούσετε την καρδιά σας.